Συστηθήκαμε; 

Ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου όταν δέχτηκα το τηλεφώνημα που άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή μου. Ήταν ο μικρός μου αδελφός και το μόνο που θυμάμαι είναι τα ήρεμα λόγια του:

«Μαριάννα, ο μπαμπάς δεν είναι καλά… πάρε τον τηλέφωνο». Δεν μπορούσα να φανταστώ πως εκείνη η ημέρα θα σημάδευε για πάντα τη ζωή μου και πως τίποτα δεν θα ήταν ξανά το ίδιο.

Τότε ζούσα στην Κρήτη, στο Ηράκλειο καιιιιιι τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς λίγο διασκορπισμένα. Ο μπαμπάς στη Ρόδο, η μαμά κατοικούσε στον Καναδά, οι αδελφές μου στο Βέλγιο και ο αδελφός μου στην Αθήνα, σε ένα αθλητικό κέντρο.

Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα το αεροπλάνο για Ρόδο και δύο ημέρες αργότερα, ο μπαμπάς έφυγε από τη ζωή.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν ήξερα πώς θα ήταν η ζωή μου. Έπρεπε να μάθω να προχωρώ χωρίς εκείνον∙ χωρίς τη ζεστή, ενθαρρυντική φωνή που με στήριζε σε κάθε μου βήμα. Η ζωή με καλούσε να πάρω αποφάσεις άμεσα, σε μια περίοδο που ένιωθα αδύναμη και χαμένη.

Η ζωή μου στην Κρήτη ήταν γεμάτη κόπο αλλά και κατακτήσεις. Εκείνα τα χρόνια είχα καταφέρει τόσα πολλά. Δούλευα στην υποδοχή ενός ξενοδοχείου, είχα αγοράσει το δικό μου αυτοκίνητο, ζούσα στο δικό μου διαμέρισμα και πλήρωνα μόνη μου όλους τους λογαριασμούς μου. Είχα μάθει να στέκομαι στα πόδια μου, να χτίζω την ανεξαρτησία μου βήμα βήμα, χωρίς να φαντάζομαι πως όλα όσα είχα χτίσει θα δοκιμάζονταν τόσο ξαφνικά.

Ο θάνατος του πατέρα μου έφερε πολλά προβλήματα με αποτέλεσμα να καταχρεωθώ και να χάσω ένα μεγάλο κομμάτι απ’ ό,τι είχα καταφέρει μέχρι τότε. Μόλις που είχα αγοράσει αυτοκίνητο και το πλήρωνα με δόσεις και σαν δεν έφτανε αυτό, ήταν απαραίτητο για κάποιους μήνες να πηγαινοέρχομαι Ρόδο- Κρήτη και το αντίστροφο, με αποτέλεσμα ότι χρήματα κέρδιζα να τα χρησιμοποιώ για τις ανάγκες που απαιτούνταν για την γραφειοκρατία. Και σαν δεν έφταναν όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν δικηγόροι και δικαστήρια που με οδήγησαν στο να καταχρεωθώ στις τράπεζες σε σημείο που ήταν αδύνατο πλέον να τα διαχειριστώ.

ΔΕΝ ΆΡΓΗΣΕ ΝΑ ΈΡΘΕΙ Η ΜΕΓΆΛΗ ΑΠΌΦΑΣΗ

Ήταν τότε που πήρα την μεγάλη απόφαση να γυρίσω στη Ρόδο και να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να βάλω κάποια πράγματα σε τάξη. Το δυστυχές, όμως, ήταν πως τα πράγματα δεν πήγαιναν προς την κατεύθυνση που ήθελα. Δεν έβρισκα δουλειά και όποια προσπάθεια και να έκανα έπεφτε στο κενό.

Άρχισα σιγά σιγά να βυθίζομαι. Αυτό που δεν είχα καταλάβει είναι το ότι ενώ εξωτερικά δεν φαινόταν κάτι, εσωτερικά εξασθενούσα. Είχα πάθει κατάθλιψη και ζούσα με ένα μεγάλο άγχος καθημερινά, γιατί δεν ήξερα τι θα φέρει η επόμενη μέρα. Όλο αυτό ξέσπασε στα μαλλιά μου∙ άρχισα να βλέπω τούφες τους πάνω στο μαξιλάρι μου και αυτό με έριξε ακόμα περισσότερο καθώς έβλεπα να χάνω τις δυνάμεις μου μέρα με τη μέρα…

                        Η ζωή με έφερνε αντιμέτωπη με άμεσες αποφάσεις….

Σε αυτή τη δύσκολη φάση αναζητούσα κάτι από το οποίο θα μπορούσα να κρατηθώ. Έβλεπα τον εαυτό μου να χάνεται σιγά σιγά, να παλεύει να σταθεί όρθια μέσα σε όλον αυτό τον πόνο.

Θυμήθηκα πως όταν ήμουν πιο μικρή, η μαμά μου κάποια βράδια πριν πέσει για ύπνο διάβαζε τη Βίβλο, αλλά δεν ήταν η μόνη. Αντίστοιχα, η αδελφή μου η Χρυσή κάποτε ζήτησε από τον πατέρα μας να της αγοράσει μια Αγία Γραφή και την έβλεπα συχνά να περνάει πολλές ώρες διαβάζοντάς την, με αφοσίωση και ηρεμία.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω πως η αδελφή μου, η Χρυσή, έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην πνευματική μου άνοδο μέσα σε αυτή τη δοκιμασία της ζωής μας, πραγματικά δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνη!

Ώρα για δράση

Μια μέρα αποφάσισα να πάρω μια Αγία Γραφή, δώρο για μένα. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, θα ένιωθα κοντά στον μπαμπάκα μου.

Το θέμα είναι πως τον πρώτο καιρό μού ήταν πολύ δύσκολο να τη διαβάζω. Δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω, με αποτέλεσμα να τη βάζω κάτω από το μαξιλάρι μου για να έχω την αίσθηση της ασφάλειας.

Και τότε…

Η ανάγκη μου να πλησιάσω τον Θεό άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονη καθημερινά, γιατί πραγματικά δεν έβλεπα από πού θα έρθουν οι λύσεις στα προβλήματά μου.

Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο των ψαλμών στην Αγία Γραφή και ο Λόγος του Θεού μιλούσε στην ψυχή μου. Στην αρχή δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου και συνειδητοποιούσα πως ο Θεός με ήξερε καλύτερα από τον ίδιο μου τον εαυτό, γεγονός που με τρόμαζε, γιατί δεν ήθελα κανένας να ξέρει το τι περνάω πίσω από τις κλειστές μου πόρτες.

Ο λόγος του Θεού μού έδινε την ελπίδα πως όλα μπορούν να αλλάξουν αρκεί να πιστεύω σε Εκείνον.

Η αλήθεια Του με έκανε να νιώσω πως δεν είμαι ορφανή αλλά ούτε και μόνη. Έχω έναν Πατέρα που νοιάζεται πάρα πολύ για μένα και μπορεί να φροντίσει και να προβλέψει για όλες τις ανάγκες μου με υπερφυσικό τρόπο.

Ξέρω ότι ακούγεται απίστευτο, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ο Θεός μού έδειξε το μέλλον μου, πριν ακόμη αρχίσω να το ζω.

Νέες πόρτες άνοιξαν στη ζωή μου.

Η ζωή μου είχε χαράξει μια νέα πορεία. Μετά από λίγους μήνες δυσκολίας και απόγνωσης, άνοιξε μια καινούργια πόρτα. Πήγα στο Βέλγιο και ξεκίνησα να δουλεύω. Αρχικά εργάστηκα σε ένα εστιατόριο, το οποίο με βοήθησε να ξεχρεώσω ακόμη και αν δούλευα σχεδόν όλη μέρα, τελικά μου βγήκε σε καλό.

Στη συνέχεια άρχισα να δουλεύω στο κομμωτήριο της μεγαλύτερης αδελφής μου, της Μαλού. Αν και δεν είχα πολλές γνώσεις στο αντικείμενο, με βοήθησε να μάθω αρκετά πράγματα, τόσο για την κομμωτική όσο και για τη διοίκηση μιας επιχείρησης.

Στο Βέλγιο εξέλιξα τη γαλλική γλώσσα και, παράλληλα, παρακολούθησα σεμινάρια κομμωτικής, με στόχο να εξελιχθώ επαγγελματικά.

Το Βέλγιο είναι μια χώρα που σε βοηθάει να εξελιχθείς ως άνθρωπος αν και μόνο αν αρπάξεις τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται. Αυτό έκανα και εγώ. Ξεκίνησα μαθήματα διοίκησης για έναν χρόνο, παρακολούθησα μαθήματα Αγία Γραφής στα γαλλικά γιατί ήθελα πραγματικά να καταλάβω ποιος είναι ο Θεός και ο Υιός του ο Ιησούς και με τη δίψα που απέκτησα για τον Λόγο, γεννήθηκε η ιδέα να αρχίσω να ενθαρρύνω και άλλους ανθρώπους μέσα από αυτόν.

Ο Θεός έβαλε στην καρδιά μου το όραμά Του.

Ξεκίνησα να κάνω σχετικά βίντεο στο προσωπικό μου Facebook (Marianna Kelletzian) ενώ ζούσα ακόμη στο Βέλγιο. Μετά από έναν χρόνο περίπου, έφτιαξα το κανάλι του YouTube με την ονομασία whathebiblesays και Λίγο καιρό μετά αποφάσισα να γυρίσω στη Ρόδο, στο νησί όπου μεγάλωσα, για να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή. Γυρίζοντας εκεί μου ήρθε η ιδέα να δημιουργήσω ένα blog στο οποίο θα μοιράζομαι όχι μόνο τα βίντεο αλλά και τις σκέψεις μου. Το ονόμασα και αυτό whathebiblesays.com γιατί ένιωθα πως είναι η προέκταση του YouTube καναλιού μου. Αναζήτησα για καιρό το κατάλληλο καφέ ώστε να αφιερώνω χρόνο στο blog whathebiblesays που απαιτούσε αρκετή συγκέντρωση και ηρεμία, αλλά δεν έβρισκα κάποιο που να με γεμίζει. Άλλαξα πολλά στέκια αλλά κανένα από αυτά δεν μου έδινε ακριβώς αυτό που έψαχνα. Κάπου τότε γεννήθηκε η ιδέα τού να ανοίξω ένα τέτοιο καφέ, που θα έχει αυτή την ιδανική ατμόσφαιρα για μένα. Πήρα ένα μολύβι και ένα χαρτί και άρχισα να γράφω τις ιδέες μου, έγραψα ένα business plan και είδα πώς περίπου θα μπορούσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Μετά από τρία χρόνια διαμονής στη Ρόδο άνοιξα το καφέ Bible Coffee όπου εργάζομαι ως Barista αλλά παράλληλα αφιερώνω και χρόνο για να δημιουργώ και άλλα όνειρα. Όπως, για παράδειγμα, αυτό το ημερολόγιο, το “GROW in faith”.